Laura las het bericht nog een keer.
Wat er ook in staat: ga niet naar dat adres.
Eva keek over haar schouder mee.
“Waarom zegt hij dat?”
Laura antwoordde niet.
Ze tikte:
Waarom niet?
De twee blauwe vinkjes verschenen vrijwel meteen.
Geen antwoord.
“Bel hem,” zei Eva.
Laura drukte op het telefoonsymbool.
Mark nam niet op.
Nog een keer.
Weer niet.
“Nou, dat maakt hem niet bepaald minder verdacht,” zei Laura.
“Misschien heeft het een verklaring.”
“Papa schrijft dat ik moet ontdekken wat Mark heeft gedaan. Mark zegt dat ik vooral niet moet gaan kijken. Welke verklaring wil je nog hebben?”
Eva keek opnieuw naar de foto.
“Waar is dat adres eigenlijk?”
Laura typte het in op haar telefoon.
Een dorp, ongeveer een halfuur rijden verderop.
Ze opende de kaart.
Het adres lag buiten de bebouwde kom.
“Ga je?”
Laura pakte haar autosleutels.
“Wat denk je zelf?”
“Pap schreef dat je alleen moest gaan.”
“Ja.”
“Vind je dat niet vreemd?”
“Alles hieraan is vreemd.”
Eva stond op.
“Dan ga ik mee.”
“Nee.”
“Laura…”
“Als dit één ding is dat papa duidelijk heeft opgeschreven, ga ik tenminste dát doen.”
“En als Mark gelijk heeft?”
Laura stopte de foto en het briefje in haar tas.
“Dan kom ik daar vanzelf achter.”
Het adres bracht haar naar een smalle weg tussen weilanden.
Laura controleerde twee keer of de navigatie wel klopte.
Aan het einde stond een vrijstaande boerderij.
Geen groot landhuis.
Geen mysterieuze villa.
Gewoon een oude woonboerderij met witte kozijnen en een grindpad.
Naast de voordeur hing nummer 18.
Hetzelfde nummer dat haar vader achter op de foto had geschreven.
Laura zette de motor uit.
Ze bleef zitten.
Misschien was dit belachelijk.
Haar vader was dood.
Haar broer gedroeg zich vreemd.
En zij reed op basis van een oude foto naar het huis van iemand die ze niet kende.
Haar telefoon ging.
Mark.
Ze nam meteen op.
“Waarom mag ik hier niet zijn?”
“Ben je er al?”
“Ja.”
“Verdomme, Laura.”
“Wat heb jij gedaan?”
“Ga naar huis.”
“Dat bepaal jij niet.”
“Luister nou één keer naar me.”
“Dan vertel je me wat hier aan de hand is.”
Stilte.
“Mark?”
“Dit had pap nooit zo moeten doen.”
“Wat niet?”
“Jou hierheen sturen.”
“Waarom?”
Weer stilte.
Toen zei hij:
“Omdat hij wist dat je daarna nooit meer hetzelfde naar mij zou kijken.”
De verbinding werd verbroken.
Laura staarde naar haar telefoon.
Toen stapte ze uit.
Een vrouw van ergens in de zestig deed open.
Grijs haar.
Spijkerbroek.
Donker vest.
“Kan ik u helpen?”
“Ik hoop het.”
Laura haalde de foto uit haar tas.
“Mijn vader heeft me dit adres gegeven.”
De vrouw keek naar de foto.
Alle kleur verdween uit haar gezicht.
“Wie is uw vader?”
Laura noemde zijn naam.
De vrouw zei een paar seconden niets.
Toen deed ze de deur verder open.
“Kom binnen.”
Laura volgde haar naar de keuken.
Er stond koffie klaar.
Twee kopjes.
Alsof de vrouw bezoek had verwacht.
“Ik ben Marijke,” zei ze.
“Laura.”
“Ik weet wie je bent.”
Laura bleef staan.
“Hoe?”
Marijke keek naar de foto in Laura’s hand.
“Je vader heeft me foto’s laten zien.”
“Wanneer?”
“Vaak.”
Laura voelde haar maag samentrekken.
“Hoe kende u mijn vader?”
Marijke wees naar een stoel.
“Ga eerst zitten.”
“Ik blijf liever staan.”
Marijke knikte.
“Je vader en mijn man waren zakenpartners.”
Dat had Laura niet verwacht.
“Mijn vader had geen bedrijf.”
“Later niet meer.”
“Wat bedoelt u?”
“Voordat jij oud genoeg was om je daar iets van te herinneren.”
Marijke liep naar een kast en pakte een map.
“Je vader en mijn man, Henk, hadden samen een klein bouwbedrijf.”
Laura fronste.
Ze wist dat haar vader vroeger in de bouw had gewerkt.
Maar een eigen bedrijf?
Daar had hij nooit over verteld.
“Het ging heel goed,” vervolgde Marijke. “Tot het misging.”
“Hoe?”
“Geld.”
Natuurlijk.
Laura keek naar de map.
“Wat heeft dit met Mark te maken?”
Marijke legde de map op tafel.
“Meer dan je waarschijnlijk leuk gaat vinden.”
De documenten waren oud.
Contracten.
Bankafschriften.
Een overeenkomst met twee handtekeningen.
Eén daarvan was van haar vader.
“Het bedrijf ging failliet,” zei Marijke. “Je vader en Henk verloren bijna alles.”
“Wanneer?”
“Ruim vijfentwintig jaar geleden.”
Laura rekende snel.
Ze was toen zestien.
“Waarom weet ik hier niets van?”
“Je ouders wilden jullie erbuiten houden.”
“Wat is er gebeurd?”
Marijke keek haar aan.
“Er verdween geld uit het bedrijf.”
“Hoeveel?”
“Bijna honderdduizend gulden.”
Laura floot zacht.
“Wie heeft het meegenomen?”
“Dat is nooit bewezen.”
“Maar u denkt mijn vader?”
“Nee.”
Het antwoord kwam onmiddellijk.
“Mijn man werd beschuldigd.”
“Door mijn vader?”
Marijke schudde haar hoofd.
“Door de bank. De curator. Uiteindelijk door bijna iedereen.”
“Maar niet door mijn vader?”
“Je vader wist niet wat hij moest geloven.”
Laura dacht aan de tekst op het briefje.
Je moet weten wat je broer heeft gedaan.
“Ik begrijp nog steeds niet wat Mark hiermee te maken heeft.”
Marijke stond op.
“Daarvoor moet je iets anders zien.”
Ze liep naar de woonkamer.
Laura volgde haar.
Aan de muur hingen familiefoto’s.
Kinderen.
Kleinkinderen.
Een trouwfoto.
En tussen al die foto’s hing er één die Laura onmiddellijk herkende.
Dezelfde vakantie.
Drenthe.
Hetzelfde huisje.
Maar niet dezelfde foto.
Hier stonden twee gezinnen voor het vakantiehuis.
Haar vader.
Haar moeder.
Laura.
Mark.
De kleine Eva.
Daarnaast Marijke, een man die Henk moest zijn en twee jongens.
Laura liep dichterbij.
“Onze gezinnen gingen samen op vakantie?”
“Jarenlang.”
Laura wist daar niets meer van.
Of misschien nauwelijks.
Er kwamen losse beelden terug.
Een kampvuur.
Kinderen bij een meertje.
Iemand die haar leerde roeien.
“Waarom heeft papa deze foto gebruikt?”
“Omdat het daar begon.”
“Wat?”
Marijke keek haar aan.
“De reden waarom jouw vader jou meer verschuldigd was dan alleen een deel van zijn geld.”
Marijke pakte een tweede map.
“Na het faillissement verloor Henk niet alleen zijn bedrijf. We moesten ons huis verkopen. Ons huwelijk heeft het bijna niet overleefd.”
“Dat spijt me, maar wat heeft dat met mij te maken?”
“Een paar jaar geleden kwam je vader hier ineens voor de deur.”
“Waarom?”
“Hij had iets ontdekt.”
Laura voelde haar vingers koud worden.
“Wat?”
“Waar het verdwenen geld gebleven was.”
Laura wachtte.
“En?”
Marijke keek haar recht aan.
“Het was niet Henk.”
“Wie dan?”
“Ook niet je vader.”
“Wie?”
Marijke aarzelde.
“Dat kan ik je niet vertellen.”
“Waarom niet?”
“Omdat je vader me heeft gevraagd dat niet te doen.”
“Mijn vader is dood.”
“Dat weet ik.”
“Dan kunt u het toch zeggen?”
“Nee.”
Laura voelde haar geduld verdwijnen.
“Waarom heeft hij me dan hierheen gestuurd?”
“Omdat ik je dit moest geven.”
Marijke pakte een envelop uit de map.
Weer haar vaders handschrift.
Laura – deel 2
Laura staarde ernaar.
“Dit is absurd.”
Marijke glimlachte verdrietig.
“Dat heb ik hem ook verteld.”
Laura scheurde de envelop open.
Lieve Laura,
als je dit leest, heeft Marijke je waarschijnlijk verteld wat er vroeger met ons bedrijf is gebeurd.
Er is één ding dat zij niet weet.
Waarom ik jou dit vertel en niet Mark of Eva.
Laura keek op.
“U weet niet wat hierin staat?”
Marijke schudde haar hoofd.
Laura las verder.
Toen het bedrijf failliet ging, was jij zestien.
Mark was dertien.
Eva was nog een kind.
Jullie wisten dat we geldproblemen hadden, maar niet hoe erg ze waren.
Wat jij waarschijnlijk ook niet meer weet, is wat jij in die periode voor ons hebt gedaan.
Laura stopte.
Wat zij had gedaan?
Ze kon zich vooral ruzies herinneren.
Haar vader die maandenlang gespannen was.
Haar moeder die ineens overal op bezuinigde.
Een vakantie die niet doorging.
Maar verder?
Ze las door.
Je opa had een spaarrekening voor jou geopend toen je werd geboren.
Voor later.
Voor je studie of je eerste huis.
Er stond 27.400 gulden op.
Laura fronste.
Daar wist ze niets van.
Ik heb dat geld gebruikt.
Zonder het je te vertellen.
Ze las de zin opnieuw.
Haar vader had haar spaargeld gebruikt?
Ik vertelde mezelf dat ik het zou terugbetalen.
Dat heb ik nooit gedaan.
Zonder jouw geld waren we destijds waarschijnlijk ons huis kwijtgeraakt.
Mark en Eva hebben daar nooit iets van geweten.
Jij ook niet.
Laura ging zitten.
Dus dát was het.
Daarom kreeg zij geen €150.000?
Omdat haar vader haar geld had afgenomen?
Het klopte niet.
Dat zou juist betekenen dat hij haar méér verschuldigd was.
Ze las verder.
Maar dat is niet de reden waarom ik je naar Marijke heb gestuurd.
Jaren later ontdekte ik iets waardoor ik begreep dat ik jou nog veel meer had afgenomen dan die 27.400 gulden.
En Mark wist ervan.
Laura voelde haar hart sneller gaan.
De volgende regels waren kort.
Ga nu naar de plek op de foto.
Vakantiepark De Dennen bestaat niet meer, maar huisje 36 staat er nog.
Onder de vloer van de oude berging ligt iets wat ik daar vijf jaar geleden heb verstopt.
De sleutel zit bij Marijke.
Laura keek op.
Marijke had al een kleine sleutel in haar hand.
Het oude vakantiepark lag nog geen tien minuten verderop.
De meeste huisjes waren inmiddels particuliere woningen.
Nummer 36 stond achteraan.
Leeg.
Haar vader had blijkbaar jaren geleden met de eigenaar geregeld dat hij iets uit de berging mocht ophalen en terugleggen. Marijke had de contactgegevens en toestemming bewaard.
Laura voelde zich inmiddels alsof ze in het leven van een vreemde rondliep.
In de berging vond ze de losse vloerplank precies waar haar vader had beschreven.
Daaronder lag een metalen geldkistje.
De sleutel paste.
Laura tilde het deksel op.
Geen geld.
Geen juwelen.
Alleen een plastic map.
Bovenop lag een bankafschrift van meer dan vijfentwintig jaar geleden.
Daaronder een stapel kopieën.
Laura begreep eerst niet waarnaar ze keek.
Tot ze een naam zag.
Mark de Vries.
“Dat kan niet.”
Mark was destijds dertien.
Ze bladerde verder.
Een rekeningnummer.
Overboekingen.
Bedragen.
En een handgeschreven verklaring van haar vader.
Laura begon te lezen.
Langzaam werd duidelijk wat hij jaren later had ontdekt.
Mark had het geld niet gestolen.
Hij was dertien geweest.
Maar hij wist wie het wel had gedaan.
En hij had het zijn hele leven verzwegen.
Laura pakte het laatste vel.
Bovenaan stond één naam.
Ze voelde de lucht uit haar longen verdwijnen.
“Nee…”
Nu begreep ze waarom haar vader Mark in de brief had genoemd.
Nu begreep ze waarom Mark niet wilde dat ze hierheen ging.
Want degene die destijds bijna honderdduizend gulden uit het bedrijf had laten verdwijnen…
…was hun moeder.