De notaris keek eerst naar haar broer.
“De heer Mark de Vries ontvangt een bedrag van honderdvijftigduizend euro.”
Mark knikte langzaam.
Naast hem zat hun jongste zus Eva met haar handen strak om haar tas geklemd.
“Mevrouw Eva de Vries ontvangt eveneens een bedrag van honderdvijftigduizend euro.”
Eva keek op.
“Honderdvijftigduizend?”
De notaris knikte.
Toen draaide hij zich naar Laura.
Ze wachtte.
Het huis van hun vader was al verkocht. De hypotheek was jaren geleden afbetaald en haar vader had nooit veel geld uitgegeven.
Ze wist dat er iets te verdelen zou zijn.
Maar drie ton alleen al voor Mark en Eva had ze niet verwacht.
De notaris pakte een crèmekleurige envelop van zijn bureau.
“En voor mevrouw Laura de Vries heeft uw vader dit achtergelaten.”
Hij schoof de envelop over tafel.
Laura keek ernaar.
“En?”
De notaris vouwde zijn handen.
“Dat is alles.”
Laura lachte.
Niet omdat het grappig was.
Meer omdat ze dacht dat ze hem verkeerd begrepen had.
“Sorry?”
“Uw vader heeft bepaald dat u deze envelop ontvangt.”
“Ja, dat zie ik. Maar welk bedrag?”
“Geen bedrag.”
Laura keek naar Mark.
Haar broer keek onmiddellijk weg.
Eva zei niets.
“Ik krijg niets?”
“Volgens het testament ontvangt u geen geldbedrag uit de nalatenschap.”
De kamer werd ineens heel stil.
Laura keek opnieuw naar de envelop.
Haar naam stond erop.
Laura
Het handschrift van haar vader.
Ze kende iedere haal van die letters.
Twee weken geleden had ze nog een boodschappenlijstje van hem gevonden op het aanrecht.
Koffie. Melk. Kaas.
Nu was hij er niet meer.
En blijkbaar had hij besloten zijn drie kinderen niet hetzelfde achter te laten.
Mark: €150.000.
Eva: €150.000.
Laura: een envelop.
“Dat kan niet.”
De notaris schoof het testament iets naar voren.
“Het is wel degelijk vastgelegd.”
“Wanneer?”
“Wanneer wat?”
“Wanneer heeft hij dit testament gemaakt?”
De notaris noemde een datum.
Laura voelde iets veranderen.
“Vorig jaar?”
“Dat klopt.”
“Dus hij wist precies wat hij deed.”
“Uw vader was op het moment van ondertekenen volledig wilsbekwaam.”
“Dat bedoelde ik niet.”
“Laura…” zei Eva zacht.
Laura draaide zich naar haar toe.
“Wist jij dit?”
“Nee.”
“Mark?”
“Hoe zou ik dit moeten weten?”
“Je kijkt alsof je iets weet.”
“Ik kijk omdat mijn zus zojuist bij een notaris ruzie begint te maken.”
“Ik maak geen ruzie.”
“Zo klinkt het anders wel.”
Laura stond op.
Ze stopte de envelop in haar tas.
“Gefeliciteerd met jullie honderdvijftigduizend.”
“Laura, doe normaal.”
Maar ze was al bij de deur.
Buiten regende het.
Laura bleef onder de luifel van het notariskantoor staan en keek naar de auto’s die door de natte straat reden.
Ze was niet eens kwaad om het geld.
Dat hield ze zichzelf tenminste voor.
Het ging om de boodschap.
Haar vader had een jaar geleden bij een notaris gezeten en bewust besloten:
Mark krijgt €150.000.
Eva krijgt €150.000.
Laura krijgt niets.
Waarom?
Ze was zijn oudste dochter.
De laatste jaren was zij juist degene geweest die het meeste voor hem had gedaan.
Toen autorijden moeilijker werd, reed zij hem naar het ziekenhuis.
Ze deed boodschappen.
Ze regelde zijn medicijnen.
Iedere zondagavond belde ze.
Mark woonde op veertig minuten afstand en kwam eens in de paar weken langs.
Eva had twee jonge kinderen en was altijd druk.
Laura had daar nooit moeilijk over gedaan.
Ze hield van haar vader.
Daar hield je toch geen urenstaat van bij?
Maar blijkbaar had haar vader zelf wél een soort rekening bijgehouden.
En onder haar naam stond kennelijk een nul.
De deur achter haar ging open.
Mark kwam naar buiten.
“Laura.”
“Niet nu.”
“Luister even.”
“Waarnaar?”
“Misschien staat er iets in die envelop.”
Ze keek hem aan.
“Dat meen je niet.”
“Pap gaf jou niet voor niets dat ding.”
“Nee. Hij gaf mij een envelop omdat hij zijn geld liever aan jullie gaf.”
“Open hem dan.”
“Waarom?”
“Omdat ik wil weten wat erin zit.”
Laura lachte schamper.
“Daar zijn we dan eindelijk.”
“Wat?”
“Nieuwsgierig of ik misschien tóch iets heb gekregen?”
“Kom op zeg.”
Eva kwam nu ook naar buiten.
“Kunnen we dit alsjeblieft niet hier doen?”
Laura keek naar haar zus.
“Geniet van je geld.”
Daarna liep ze de regen in.
De envelop bleef de hele middag ongeopend op haar keukentafel liggen.
Laura liep er zeker twintig keer langs.
Ze zette koffie.
Ruimde de vaatwasser uit.
Beantwoordde twee mails.
Zette de televisie aan en na tien minuten weer uit.
Steeds keek ze naar diezelfde envelop.
Rond halfzes ging de bel.
Eva.
Laura overwoog niet open te doen.
Ze deed het toch.
“Ik kom geen ruzie maken.”
“Mooi.”
“Mag ik binnen?”
Laura stapte opzij.
Eva zag de envelop onmiddellijk.
“Nog niet geopend?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik nog even wil genieten van mijn enorme erfenis.”
“Laura.”
“Sorry.”
Eva ging aan tafel zitten.
“Ik vind het ook raar.”
“Maar niet vervelend.”
“Dat ik geld krijg? Nee. Waarom zou ik daarover liegen?”
Laura keek haar aan.
Eva zuchtte.
“Maar ik snap niet waarom jij niets krijgt.”
“Ik ook niet.”
“Hebben jullie ruzie gehad?”
“Nee.”
“Echt niet?”
“Wanneer dan? Ik was vier dagen voor zijn dood nog bij hem.”
“Misschien iets van vroeger.”
“Zoals?”
“Dat weet ik toch niet?”
Laura keek naar de envelop.
“Mark weet iets.”
“Hoe kom je daarbij?”
“Hij keek niet verbaasd.”
“Mark kijkt nooit verbaasd.”
Daar moest Laura ondanks zichzelf om lachen.
Eva schoof de envelop naar haar toe.
“Open hem.”
Laura keek naar haar vaders handschrift.
Toen stak ze haar vinger onder de rand.
Binnenin zat geen brief.
Alleen een klein, dubbelgevouwen velletje.
En een oude foto.
Laura pakte eerst de foto.
Ze herkende de plek onmiddellijk.
Het vakantiehuisje in Drenthe waar ze als kinderen bijna iedere zomer naartoe gingen.
Op de foto stonden zij, Mark en Eva.
Laura moest een jaar of vijftien zijn geweest.
Mark twaalf.
Eva zeven.
Hun vader stond achter hen met zijn armen om Mark en Laura heen.
Hun moeder had waarschijnlijk de foto gemaakt.
Laura voelde een steek in haar borst.
Ze was al twaalf jaar dood.
“Waarom deze foto?” vroeg Eva.
“Geen idee.”
Laura draaide hem om.
Op de achterkant stond een adres.
Geen naam.
Alleen een straat, huisnummer en plaats.
Daaronder had haar vader geschreven:
Begin hier. Ga alleen.
Eva las mee.
“Wat betekent dat?”
Laura pakte het opgevouwen velletje.
Er stonden slechts drie regels op.
Lieve Laura,
Als je dit leest, denk je waarschijnlijk dat ik je heb onterfd. Dat heb ik niet.
Maar voordat je krijgt wat van jou is, moet je weten wat je broer heeft gedaan.
Laura las de laatste zin nog een keer.
Eva werd bleek.
“Mark?”
Laura keek haar aan.
Op dat moment trilde haar telefoon op tafel.
Een bericht.
Van Mark.
Heb je de envelop al opengemaakt?
Laura voelde haar hart sneller slaan.
Nog voordat ze kon antwoorden verscheen er een tweede bericht.
Wat er ook in staat: ga niet naar dat adres.