“Niet op die stoel.” Saskia was negen toen haar oma het voor het eerst tegen haar zei. Ze stond al met haar bord in haar handen en begreep niet wat ze verkeerd deed. “Waarom niet?” “Omdat die vrij blijft.” “Voor wie?” “Gewoon. Pak die andere maar.” Bij oma thuis waren regels zelden onderhandelbaar. Dus schoof Lees het verhaal →
De eerste keer dat Sanne het zag, dacht ze dat er een tijdschakelaar in het huis zat. Het was half november en ze zat met een kop thee op de bank toen aan de overkant plotseling de buitenlamp aansprong. Het huis stond al minstens acht maanden leeg. De vorige bewoner, een oudere man die meneer Koster heette, was in het voorjaar overleden en sindsdien was er nauwelijks iemand geweest. Af en toe kwam een makelaar kijken, één keer had een schoonmaakbedrijf er een ochtend gewerkt, maar verder bleven de gordijnen dicht en groeide het onkruid tussen de tegels. Sanne keek op de klok: 22.17 uur. De volgende avond gebeurde het opnieuw. Ze merkte het alleen omdat ze toevallig op hetzelfde moment naar buiten keek. De lamp boven de voordeur sprong aan, bleef ongeveer vijf minuten branden en ging daarna weer uit. “Timer,” zei haar vriend Mark toen ze het vertelde. “Waarschijnlijk ingesteld door die oude man en niemand heeft hem uitgezet.” Dat klonk logisch. Tot Sanne de volgende avond bewust ging kijken. 22.16 uur: donker. 22.17 uur: licht. 22.22 uur: uit. “Zie je wel,” zei Mark. “Timer.” “Maar waarom precies vijf minuten?” “Omdat timers dingen doen die je instelt.” Sanne rolde met haar ogen en liet het los. Althans, dat probeerde ze. Een week later kwam ze om kwart over tien thuis. Terwijl ze haar fiets in de schuur zette, keek ze automatisch naar nummer 34. De buitenlamp was uit. Toen ze haar eigen voordeur bereikte, sprong hij aan. Ze keek op haar telefoon. 22.17. Maar deze keer zag ze iets anders. Achter het raam op de bovenverdieping bewoog een gordijn. Sanne bleef staan. Het huis was donker. Geen lamp binnen, geen televisie, niets. Alleen de buitenlamp verlichtte de voordeur. Toch wist ze bijna zeker dat ze beweging had gezien. De volgende ochtend liep ze naar nummer 34. Door de brievenbus staken folders en reclameblaadjes. Op de deur zat nog steeds een sticker van de makelaar met VERKOCHT ONDER VOORBEHOUD. Ze liep om het huis heen. Achter het raam zag ze alleen een lege woonkamer, een kale vloer en een paar verhuisdozen. “Wat ben jij aan het doen?” Sanne schrok. Haar buurvrouw Els stond achter haar met een boodschappentas. “Niets. Ik vroeg me af of hier iemand woont.” “Nee toch? Koster is dood.” “Dat weet ik. Maar ik dacht gisteravond iemand boven te zien.” Els keek naar het raam. “Misschien de nieuwe eigenaar.” “Om kwart over tien?” “Misschien werkt hij overdag.” Dat was mogelijk. “En die buitenlamp?” “Welke buitenlamp?” Sanne vertelde het. Els begon te lachen. “Jij hebt te veel thrillers gekeken.” Waarschijnlijk had ze gelijk. Die avond ging Sanne expres niet kijken. Om 22.18 uur hield ze het niet meer vol. De lamp brandde. Een paar dagen later zag ze voor het eerst iemand bij het huis. Een man van rond de veertig stond bij de voordeur met een map onder zijn arm. Sanne liep naar buiten. “Sorry, bent u de nieuwe bewoner?” Hij keek verbaasd. “Nee. Makelaar.” “Is het huis al verkocht?” “Bijna. Waarom?” “Komt hier ‘s avonds iemand?” “Niet dat ik weet.” “Ook niet om iets te controleren?” Lees het verhaal →
De eerste keer dacht Marloes dat ze het gedroomd had. Ze werd wakker, keek op haar telefoon en zag 03.17. Beneden klonk de deurbel. Niet lang. Gewoon één keer. Ding-dong. Naast haar draaide Mark zich om. “Hoorde jij dat?” “Wat?” “De bel.” Mark kreunde. “Nee.” Marloes bleef luisteren. Niets. Ze liep uiteindelijk toch naar beneden, keek Lees het verhaal →
De eerste keer dat Iris het zag, dacht ze er niets van. Het was 02.17 uur. Dat wist ze zo precies omdat ze net op haar telefoon had gekeken. Ze kon niet slapen. Alweer. Sinds ze drie maanden eerder uit elkaar was gegaan met Thomas, had haar lichaam blijkbaar besloten dat vier uur slaap per Lees het verhaal →
Sanne had de jas al bijna in de zak voor de kringloop gestopt toen ze iets hards voelde. Ze zuchtte, trok de donkerblauwe winterjas weer naar zich toe en ging met haar hand door de rechterzak. Leeg. De linkerzak ook. Toch had ze duidelijk iets gevoeld. Ze legde de jas op tafel en streek met Lees het verhaal →
De eerste brief lag op een vrijdagmorgen tussen een rekening van de energieleverancier en een reclamefolder van de supermarkt. Eva zou hem waarschijnlijk niet eens hebben opgemerkt als haar naam er niet met de hand op had gestaan. Eva de Wit. Geen adres. Geen postcode. Geen postzegel. Alleen haar naam, geschreven met blauwe inkt. Ze Lees het verhaal →