Deel 3
De vraag was niet langer of Karin had overleefd.
De vraag was waar ze was.
En vooral:
wie stond er iedere nacht om 03.17 uur voor Marloes’ huis?
De politie onderzocht de donkere stationwagen opnieuw.
Deze keer vonden ze iets.
De auto was niet gestolen. Alleen de kentekenplaten waren vals.
De werkelijke eigenaar was een vrouw van 29 uit Utrecht.
Laura Vermeer.
Marloes kende de naam niet.
Haar moeder wel.
Toen Marloes hem uitsprak, liet Ineke haar koffiekopje bijna vallen.
“Laura?”
“Ken je haar?”
Ineke begon te huilen.
“Dat is Karins dochter.”
Laura had hen gevonden via oude papieren van haar moeder.
Karin was zes maanden eerder overleden.
Kanker.
Na haar dood vond Laura een doos die ze nooit eerder had gezien. Daarin zaten foto’s, brieven en een uitgebreid verslag van haar moeders leven vóór Frankrijk.
Inclusief de familie die ze had achtergelaten.
“Waarom kwam ze dan niet gewoon aanbellen?” vroeg Mark.
Dat was precies wat Marloes wilde weten.
De politie nam contact met Laura op.
Twee dagen later zat ze bij Marloes aan tafel.
Ze had donker haar, grijze ogen en een nerveuze manier van lachen.
“Sorry,” waren haar eerste woorden.
“Dat lijkt me een prima begin.”
Laura keek beschaamd.
“Ik wilde niemand bang maken.”
“Je gebruikte valse kentekenplaten en belde midden in de nacht aan.”
“Als je het zo zegt…”
“Hoe moet ik het anders zeggen?”
“Niet.”
Tot haar eigen verbazing moest Marloes lachen.
Laura vertelde dat Karin haar hele leven bang was gebleven voor Gerard.
Ook nadat ze hoorde dat hij haar klap had overleefd.
Ze bouwde in Frankrijk een nieuw bestaan op, trouwde en kreeg Laura. Haar man wist van haar verleden, maar verder bijna niemand.
Toen Karin ziek werd, begon ze alles op te schrijven.
“Waarom 03.17?”
“Omdat mijn moeder zei dat haar leven toen opnieuw begon.”
Niet toen ze Frankrijk bereikte.
Niet toen ze een nieuwe naam kreeg.
Maar toen ze om 03.17 uur terugliep naar het huis van haar broer en hem vertelde dat ze weg wilde.
“Voor haar was dat het moment waarop ze besloot niet meer terug te gaan naar Gerard.”
Marloes slikte.
“En waarom mijn deurbel?”
Laura keek beschaamd.
“Ik wilde contact zoeken.”
“Dan kun je ook om drie uur ’s middags aanbellen.”
“Dat weet ik.”
“Waarom deed je dat niet?”
“Omdat ik niet wist of jullie mij wilden kennen.”
“Dus koos je voor de minst normale optie denkbaar.”
“Mijn moeder zei altijd dat onze familie slecht was in moeilijke gesprekken.”
Marloes begon te lachen.
“Dat klopt dan genetisch.”
Maar er bleef één vraag.
“Waarom stond er op die foto: vraag je vader wat er om 03.17 gebeurde?”
Laura pakte haar tas.
“Dat schreef ik niet.”
Marloes keek haar aan.
“Wat?”
“Die tekst stond er al op.”
“Van wie?”
“Geen idee.”
Laura haalde nog drie foto’s uit haar tas.
Allemaal van het ouderlijk huis.
Allemaal uit 1996.
Op één foto stond Gerard bij zijn auto.
Op een andere Karin bij de voordeur.
En op de derde stond Marloes’ vader buiten.
Achterop stonden aantekeningen.
Hetzelfde handschrift.
03.04 — G. arriveert
03.11 — K. buiten
03.17 — K. terug
Iemand had die nacht het huis geobserveerd.
“Wie maakte deze?”
“Mijn moeder wist het ook niet.”
De politie kon het uiteindelijk reconstrueren.
Niet volledig, maar genoeg.
Gerard werd destijds al gevolgd door een privédetective.
Niet vanwege Karin.
Vanwege verzekeringsfraude.
De verzekeraar waarvoor hij werkte vermoedde dat hij geld verduisterde en had iemand ingehuurd om hem te observeren.
Die detective had Gerard gevolgd naar het huis.
Daarom bestonden de foto’s.
“En hoe kreeg mijn vader ze?”
Waarschijnlijk had de detective later gehoord dat Karin vermist was en anoniem foto’s gestuurd. Waarom hij nooit naar de politie stapte, bleef onduidelijk.
Gerard bleek uiteindelijk inderdaad fraude te hebben gepleegd. Jaren later was hij daarvoor veroordeeld.
Niet voor iets rondom Karin.
De vreemde deurbelmeldingen bleken uiteindelijk het minst mysterieuze onderdeel.
Laura had bij haar eerste bezoek geprobeerd aan te bellen, maar was op het laatste moment teruggelopen. Daarna had ze ontdekt dat ze via een oude draadloze zender die ze in Karins spullen had gevonden interferentie kon veroorzaken met bepaalde oudere deurbelontvangers.
“Je hebt dus bewust iedere nacht mijn deurbel laten afgaan?”
Laura knikte.
“Waarom?”
“Ik wilde dat jullie 03.17 zouden onthouden voordat ik de foto gaf.”
Marloes staarde haar aan.
“Je weet dat normale mensen gewoon een brief sturen?”
“Dat weet ik inmiddels.”
Feline, die erbij zat, zei: “Ik vond het eigenlijk wel cool.”
“Jij helpt niet,” zei Marloes.
Laura bleek verrassend goed in hun familie te passen.
Dat vond vooral Ineke confronterend.
Toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, keek Ineke bijna een minuut naar haar.
“Je hebt haar ogen.”
Laura knikte.
“Dat zei mijn vader ook.”
Ineke pakte haar hand.
“Het spijt me dat ik haar nooit gezocht heb.”
“Mijn moeder wilde niet gevonden worden.”
“Dat maakt het niet makkelijker.”
“Nee.”
Daarna praatten ze drie uur.
Laura had nog iets meegenomen.
Een brief van Karin.
Niet voor Ineke.
Voor Marloes.
Lieve Marloes,
jij kent mij waarschijnlijk niet. Dat is vreemd om te schrijven aan iemand die ik als baby nog heb vastgehouden.
Marloes stopte even.
Ze wist niet dat Karin haar ooit had gekend.
Je vader hield verschrikkelijk veel van jullie. Daarom vroeg hij mij weg te blijven. Lange tijd was ik daar boos over. Later begreep ik dat hij niet mij wegstuurde, maar het gevaar dat ik steeds meenam.
Ik heb vaak overwogen terug te komen. Uiteindelijk werd ieder jaar dat ik wachtte een extra reden om het volgende jaar ook niet te gaan.
Dat is het vervelende aan stilte. Hoe langer ze duurt, hoe moeilijker ze te verbreken wordt.
Marloes moest stoppen met lezen.
Laura pakte haar hand.
Na een tijdje ging ze verder.
Als Laura ooit naar jullie toe gaat, hoop ik dat jullie haar niet verantwoordelijk houden voor mijn keuzes. Zij heeft lang genoeg met mijn geheimen geleefd.
En als je moeder nog leeft, geef haar dan een knuffel van mij. Ze zal zeggen dat ze daar niet van houdt. Dat liegt ze.
Karin
Een maand later zaten Ineke, Marloes, Feline en Laura samen in de tuin.
Vier vrouwen uit een familie die een halfjaar eerder niet eens allemaal van elkaars bestaan hadden geweten.
Feline keek naar Laura.
“Dus jij bent eigenlijk mijn…”
Ze begon te rekenen.
“Achternicht,” zei Laura.
“Dat klinkt oud.”
“Familie dan.”
“Beter.”
Mark kwam naar buiten met koffie.
“En niemand belt vannacht om 03.17 ergens aan, toch?”
Laura stak haar hand op. “Beloofd.”
Die nacht werd Marloes wakker.
Ze pakte automatisch haar telefoon.
03.16.
Ze bleef kijken.
03.17.
Geen deurbel.
Geen melding.
Niets.
Ze glimlachte en wilde haar telefoon wegleggen.
Toen verscheen er een bericht van Laura.
Ben je wakker?
Marloes typte:
Nu wel.
Sorry 😂
Waarom ben jij wakker?
Het antwoord kwam meteen.
Gewoon even aan mijn moeder denken.
Marloes keek naar de tijd.
03.18.
Ze schreef:
Ik denk dat ze dit mooier had gevonden dan die deurbel.
Laura stuurde een hartje.
Marloes legde haar telefoon weg.
Voor het eerst sinds het allemaal begonnen was, voelde 03.17 niet meer als een tijdstip waarop er iets engs kon gebeuren.
Het was alleen het tijdstip waarop een vrouw, dertig jaar geleden, was teruggelopen naar een voordeur en eindelijk had gezegd:
Help me.
En iemand had opengedaan.