Deel 2
Marloes wist niet wat ze verwacht had toen ze naar Hilversum reed, maar niet dit.
“Mijn vader had een zoon?”
Mevrouw Vermeer — ze stelde zich inmiddels voor als Carla — knikte. Haar zus heette Marianne en was in 1968 met Henk getrouwd. Een jaar later werd hun zoon geboren: Thomas.
“Waarom heb ik hier nooit iets over gehoord?”
“Omdat je vader daar heel goed voor gezorgd heeft.”
Carla vertelde dat het huwelijk slecht was geweest. Henk was jong, werkte veel en was nauwelijks thuis. Toen Thomas drie was, ontmoette hij Marloes’ moeder. Niet lang daarna vertrok hij.
Marloes voelde de behoefte haar vader te verdedigen, hoewel hij er niet meer was.
“Mijn moeder zou nooit iets met een getrouwde man begonnen zijn.”
“Volgens Henk was zijn huwelijk toen al voorbij.”
“Was dat zo?”
Carla keek haar aan. “Dat moet je aan iemand anders vragen.”
Thomas.
Marloes voelde zich ineens misselijk.
“Leeft hij nog?”
“Ja.”
“En mijn vader heeft hem al die jaren geld gegeven?”
“Pas veel later.”
Henk had na zijn vertrek jarenlang nauwelijks contact gehad met zijn zoon. Hij betaalde alimentatie zolang dat moest, maar verdween daarna vrijwel volledig uit Thomas’ leven. Marianne hertrouwde en Thomas nam uiteindelijk de achternaam van zijn stiefvader aan.
Pas toen Henk veel ouder was, had hij opnieuw contact gezocht.
“Thomas wilde hem niet zien,” zei Carla. “Hij zei dat hij geen vader nodig had die veertig jaar te laat kwam opdagen.”
“Maar hij nam zijn geld wel aan?”
Carla keek scherp op.
“Nee.”
Marloes zweeg.
“Thomas heeft nooit één cent van Henk aangenomen.”
“Maar die overboekingen…”
“Kwamen op mijn rekening. Henk vroeg mij het geld apart te zetten.”
“Waarom?”
“Voor Thomas.”
“Zonder dat hij het wist?”
“Ja.”
Dat maakte de zaak nog vreemder.
“Er is meer dan zestigduizend euro overgemaakt.”
“Ik weet het.”
“Waar is dat geld?”
Carla stond op en liep naar een kast. Ze haalde er een dikke ordner uit en legde hem voor Marloes neer.
Bankafschriften.
Jaaroverzichten.
Elke betaling van haar vader stond erin.
En bijna al het geld stond nog steeds op een aparte spaarrekening.
Marloes keek naar het saldo.
€61.438,72.
“Dus mijn vader leende twintigduizend euro op mijn naam om geld op een spaarrekening te zetten voor een zoon die het niet wilde hebben?”
“Niet precies.”
“Wat mis ik nog?”
Carla schoof een brief naar haar toe.
“Dit.”
De brief was van Henk en nog geen jaar oud.
Als ik er niet meer ben, moet Thomas eindelijk weten waarom ik destijds ben weggegaan.
Marloes las verder.
Langzaam veranderde het verhaal opnieuw.
Haar vader had Marianne niet zomaar verlaten voor een andere vrouw.
Marianne had hem weggestuurd.
Ze was verliefd geworden op iemand anders.
Ze wilden scheiden, maar Marianne was bang dat haar streng katholieke ouders haar zouden verstoten als bekend werd dat zij haar man voor een ander had verlaten. Henk had ermee ingestemd de schuld op zich te nemen.
Hij werd de man die zijn vrouw en zoontje achterliet.
“Waarom zou hij dat doen?”
“Omdat Marianne hem smeekte.”
“En Thomas heeft altijd gedacht dat mijn vader gewoon verdwenen is?”
“Ja.”
“Waarom heeft niemand hem ooit de waarheid verteld?”
“Marianne wilde het later wel. Maar toen was Thomas volwassen en had hij zijn vader zo gehaat dat ze bang was alles erger te maken.”
Marloes legde de brief neer.
“Dat is krankzinnig.”
“Daar ben ik het mee eens.”
“En mijn vader?”
“Die hield zich aan zijn belofte.”
Weer dat woord.
Belofte.
Haar vader had zijn hele leven gezwegen omdat hij ooit had beloofd de schuld op zich te nemen.
“Wanneer is Marianne overleden?”
“Elf jaar geleden.”
“Toen had hij het toch kunnen vertellen?”
“Dat heeft hij geprobeerd.”
Thomas wilde hem niet spreken.
Henk begon daarna geld opzij te zetten. Niet om zijn schuld af te kopen, vertelde Carla, maar omdat hij iets voor zijn zoon wilde achterlaten zonder diens leven binnen te dringen.
“En toen dat niet snel genoeg ging, heeft hij geld geleend.”
“Ja.”
“Met míjn handtekening.”
Carla keek naar haar. “Daar wist ik niets van.”
“Dat maakt het niet minder fout.”
“Nee.”
Voor het eerst die ochtend voelde Marloes dat twee dingen tegelijk waar konden zijn.
Haar vader kon spijt hebben gehad.
En hij kon iets onvergeeflijk doms met haar handtekening hebben gedaan.
“Waar woont Thomas?”
Carla aarzelde.
“Ik weet niet of ik dat moet zeggen.”
“Hij is mijn broer.”
“Halfbroer.”
“Dat maakt hem niet minder bestaand.”
Carla schreef uiteindelijk een adres op een papiertje.
Amersfoort.
Marloes keek ernaar.
“Dat is twintig minuten bij mij vandaan.”
“Dat weet ik.”
“Hij heeft al die jaren twintig minuten bij me vandaan gewoond?”
Carla knikte.
Twee dagen lang deed Marloes niets met het adres.
Op de derde dag reed ze erheen.
Een man van zesenvijftig deed open.
Ze wist meteen dat hij familie was.
Niet omdat hij op haar leek.
Omdat hij de ogen van haar vader had.
“Thomas?”
“Ja?”
“Ik ben Marloes.”
Geen reactie.
“De dochter van Henk de Wit.”
De deur bewoog een paar centimeter dicht.
“Dan heb je het verkeerde adres.”
“Wacht.”
“Ik heb niets met Henk de Wit.”
“Hij is vorige maand overleden.”
Thomas keek haar aan.
Heel even zag ze iets.
Daarna verdween het.
“Gecondoleerd.”
“Hij heeft iets voor je achtergelaten.”
“Ik hoef niets van hem.”
“Dat zei Carla al.”
Thomas verstijfde.
“Je bent bij Carla geweest?”
“Ja.”
“Dan weet je ook dat ik dit gesprek niet wil.”
Marloes pakte de kopie van de brief uit haar tas.
“Volgens mij wil je dit wel lezen.”
Hij keek er niet naar.
“Ga weg.”
“Mijn vader heeft mij met bijna achtentwintigduizend euro schuld achtergelaten om geld voor jou apart te zetten. Dus vergeef me als ik niet na dertig seconden vertrek.”
Dat werkte.
Thomas keek haar nu echt aan.
“Welke schuld?”
Tien minuten later zat ze in zijn woonkamer.
Een uur later wist Thomas dat er ruim zestigduizend euro op hem wachtte.
Maar het geld interesseerde hem nauwelijks.
Hij bleef naar één zin uit de brief kijken.
Marianne vroeg mij destijds te vertrekken.
“Dit is gelogen,” zei hij.
“Waarom zou hij hierover na zijn dood nog liegen?”
“Omdat hij dat zijn hele leven gedaan heeft.”
“Carla bevestigt het.”
“Carla beschermde mijn moeder altijd.”
Marloes zweeg.
Thomas stond op en liep naar een kast.
“Mijn moeder heeft mij iets anders verteld.”
Hij haalde een envelop tevoorschijn.
“Ze heeft vlak voor haar dood een brief geschreven.”
Marloes keek naar hem.
“Wat staat daarin?”
Thomas legde de envelop tussen hen in.
“Ik heb hem nooit geopend.”