Deel 3
“Elf jaar?”
Thomas knikte.
“Die brief ligt hier al elf jaar?”
“Ja.”
“Waarom heb je hem nooit gelezen?”
Hij haalde zijn schouders op, maar Marloes zag dat het antwoord ingewikkelder was.
“Mijn moeder zei dat ik hem pas moest lezen als ik ooit contact met Henk zou willen zoeken. Dat wilde ik niet.”
“En nu?”
Thomas keek naar de envelop.
“Nu is hij dood.”
“Dat is geen antwoord.”
“Nee.”
Uiteindelijk schoof hij de brief naar Marloes.
“Open jij hem maar.”
“Het is jouw brief.”
“Jij wilde antwoorden.”
“Niet op deze manier.”
Thomas pakte hem terug.
Hij scheurde de envelop open.
De brief was vier pagina’s lang.
Thomas las zwijgend. Halverwege ging hij zitten.
Toen hij klaar was, legde hij de bladzijden op tafel.
“Hij vertelde de waarheid.”
Marloes zei niets.
Marianne schreef dat zij degene was geweest die verliefd was geworden op een andere man. Haar ouders zouden dat nooit accepteren en daarom had Henk ermee ingestemd te zeggen dat híj wilde vertrekken.
Maar er stond nog iets.
Iets wat zelfs Carla niet wist.
Henk had Thomas na de scheiding willen blijven zien.
Marianne had dat tegengehouden.
Niet uit wraak, schreef ze, maar uit angst. Haar nieuwe man wilde Thomas als zijn eigen zoon opvoeden en zij had zichzelf ervan overtuigd dat één gezin beter was dan twee.
Ik heb je laten geloven dat je vader niet naar je omkeek.
Dat was niet waar.
Thomas stond op en liep naar het raam.
“Mijn hele leven.”
Marloes keek naar hem.
“Ja.”
“Ik heb hem gehaat.”
“Daar had je een reden voor. Alleen niet de reden die je dacht.”
Hij draaide zich om.
“Waarom heeft hij niet harder gevochten?”
Daar had Marloes geen antwoord op.
Misschien uit schuldgevoel.
Misschien lafheid.
Misschien omdat mensen in echte levens niet altijd de moedige beslissing nemen die achteraf zo vanzelfsprekend lijkt.
Thomas pakte de brief van Henk opnieuw.
“En dat geld?”
“Dat staat bij Carla.”
“Ik wil het niet.”
“Dat dacht ik al.”
“Hij kan niet na zijn dood ineens mijn vader spelen.”
“Nee.”
“Dus waarom zou ik zijn geld aannemen?”
Marloes dacht aan haar eigen rekening van €27.840.
“Dat moet je zelf weten. Maar er is nog een probleem.”
Ze legde de stukken van de deurwaarder op tafel.
Thomas las ze.
Toen keek hij haar aan.
“Hij heeft jouw handtekening gebruikt?”
“Blijkbaar heb ik zelf getekend zonder te weten waarvoor.”
“En jij moet dit betalen?”
“Juridisch lijkt het daar voorlopig wel op.”
Thomas keek opnieuw naar de schuld.
Daarna naar de brief.
“Dan betalen we hem daarvan.”
Marloes schudde haar hoofd.
“Dat geld is voor jou.”
“Dat geld bestaat alleen omdat hij jou met een schuld heeft opgezadeld.”
“Een deel ervan stond er al vóór die lening.”
“Hoeveel?”
“Ruim veertigduizend.”
Thomas dacht na.
“Dan gaat eerst die schuld eraf.”
“Thomas—”
“Daarna zien we verder.”
Het was de eerste keer dat hij haar naam niet als die van een vreemde uitsprak.
Uiteindelijk werd het ingewikkelder dan simpelweg een rekening betalen. Er kwam een advocaat bij, daarna een notaris. De kredietverstrekker moest uitzoeken hoe de overeenkomst precies tot stand was gekomen en of Marloes destijds voldoende was geïnformeerd.
Na maanden onderhandelen werd een deel van de rente en kosten kwijtgescholden. Het resterende bedrag betaalde Thomas uit het geld dat Henk voor hem had gespaard.
Er bleef ruim veertigduizend euro over.
Thomas wilde het aanvankelijk niet.
Tot Marloes hem vroeg:
“Heb je kinderen?”
“Twee dochters.”
“Dan geef je het toch niet uit aan jezelf.”
Een paar weken later opende Thomas voor beide dochters een spaarrekening.
Niet omdat daarmee alles vergeven was.
Maar omdat het geld dan tenminste iets kon worden wat niet over schuld ging.
Marloes en Thomas werden daarna niet ineens broer en zus alsof ze samen waren opgegroeid.
Daarvoor waren er te veel ontbrekende jaren.
Hun eerste koffie samen was ongemakkelijk.
Hun tweede iets minder.
Bij de derde ontdekten ze dat ze allebei dezelfde irritante gewoonte hadden om koekjes in koffie te dopen.
“Dat deed Henk ook,” zei Thomas.
“Pap.”
Thomas keek haar aan.
“Voor jou.”
Marloes knikte.
Ze corrigeerde hem niet.
Een halfjaar later werd het huis van hun vader verkocht.
Jeroen en Marloes verdeelden de spullen.
Toen Jeroen een oude gereedschapskist wilde weggooien, zei Marloes:
“Wacht.”
Ze stuurde Thomas een foto.
Wil je iets van hem hebben?
Het antwoord kwam pas een uur later.
Die blauwe schroevendraaier.
Marloes keek in de kist.
Tussen tientallen stukken gereedschap lag een versleten blauwe schroevendraaier.
Waarom juist die?
Thomas antwoordde:
Ik herinner me dat hij daarmee mijn fiets repareerde toen ik vier was. Het is ongeveer het enige wat ik nog van hem weet.
Marloes legde de schroevendraaier apart.
Die zaterdag kwam Thomas hem ophalen.
Hij bleef uiteindelijk eten.
Jeroen was er ook.
Drie kinderen van dezelfde vader aan één tafel, hoewel één van hen pas zes maanden wist dat de andere twee bestonden.
“Dit is raar,” zei Jeroen.
“Behoorlijk,” zei Thomas.
“Wil je bier?”
“Graag.”
Daarna praatten ze over Henk.
Niet over de grote geheimen.
Juist over de kleine dingen.
Dat hij altijd te vroeg op afspraken kwam.
Dat hij sinaasappels met een mes schilde.
Dat hij bij ieder journaal tegen de televisie praatte.
Thomas begon te lachen.
“Dat deed hij vroeger ook.”
En ineens was er iets wat ze wél deelden.
Niet een jeugd.
Niet dezelfde herinneringen.
Maar dezelfde man, op verschillende momenten van zijn leven.
Toen Marloes later die avond de tafel afruimde, zag ze de blauwe schroevendraaier nog op het aanrecht liggen.
“Thomas.”
Hij draaide zich om.
“Je vergeet iets.”
Ze hield hem omhoog.
Thomas pakte hem aan.
“Dank je.”
Bij de voordeur bleef hij even staan.
“Marloes?”
“Ja?”
“Denk je dat hij spijt had?”
Ze dacht aan de lening. Aan het verzwegen huwelijk. Aan tientallen jaren geld overmaken naar een zoon die niet wist dat het bestond.
“Ja,” zei ze. “Ik denk alleen dat hij heel slecht was in zeggen waarvan.”
Thomas keek naar de schroevendraaier in zijn hand.
“Dat klinkt wel als mijn vader.”
Deze keer corrigeerde Marloes hem wél.
“Onze vader.”
Thomas keek op.
Toen glimlachte hij.
“Ja.”
“Onze vader.”