Deel 3
De volgende ochtend was Patrick onbereikbaar.
Niet dood.
Niet verdwenen.
Hij had simpelweg zijn telefoon uitgezet en was vertrokken.
Dat maakte Marloes nauwelijks geruster.
Samen met Daan besloot ze dat ze niet langer zelf detective moesten spelen. Ze verzamelden kopieën van de facturen, logbestanden en berichten en schakelden een advocaat in. Daarna werd de interne vertrouwenspersoon geïnformeerd en uiteindelijk ook de politie.
Erik werd niet spectaculair in handboeien uit het kantoor gehaald. In werkelijkheid ging het veel saaier. Hij werd op een dinsdagochtend gevraagd zijn werkzaamheden tijdelijk neer te leggen.
Op woensdag was zijn kantoor leeg.
Daarna begon het onderzoek.
En toen kwam de verrassing.
Erik had inderdaad gefraudeerd.
Jarenlang.
Maar hij had niets met Joris’ ongeluk te maken.
De politie onderzocht het oude dossier opnieuw en vond geen aanwijzingen dat iemand het ongeluk had veroorzaakt. Joris had te hard gereden in zware regen en verloor de controle.
Voor Daan was dat bijna moeilijker te accepteren dan een complot.
“Dan was het gewoon pech.”
Marloes knikte.
“Vier jaar lang dacht ik dat er misschien iets achter zat.”
“Er zat ook iets achter. Alleen niet achter het ongeluk.”
Erik bekende uiteindelijk dat hij facturen had gemanipuleerd met twee leveranciers. De bedragen waren jarenlang via ingewikkelde constructies teruggevloeid naar een onderneming waarin hij indirect belang had.
Waarom had hij Marloes aangenomen?
Daar bleek geen sinister plan achter te zitten.
Hij wist inderdaad dat ze bij het accountantskantoor had gewerkt, maar juist daarom vond hij haar cv interessant. Hij had geen idee dat zij ooit aan het oude leveranciersdossier had meegewerkt.
Soms was toeval blijkbaar enger dan een complot.
Maar de vrijdagberichten waren nog steeds niet volledig verklaard.
Tot Patrick zich meldde.
Hij zat tegenover Marloes en Daan in een klein café en zag eruit alsof hij drie nachten niet had geslapen.
“Ik heb ze opnieuw aangezet,” zei hij.
Daan staarde hem aan. “Waarom?”
“Ik zag vorig jaar dat Erik nog steeds dezelfde leveranciers gebruikte.”
“En toen?”
“Ik wilde dat Joris’ systeem weer ging draaien.”
“Waarom stuurde je het naar Marloes?”
Patrick keek haar aan. “Omdat jij bij het accountantskantoor had gewerkt waar één van die leveranciers klant was.”
“Je kende mij?”
“Ik zag je naam op LinkedIn toen je hier begon.”
“En je gebruikte Eriks account?”
“Ja.”
“Waarom niet gewoon naar de politie?”
Patrick lachte bitter. “Omdat ik vier jaar eerder ook niets kon bewijzen.”
“En daarom liet je mij zeven maanden lang denken dat mijn collega me iedere vrijdag een raar bericht stuurde?”
“Het systeem moest vertrouwen opbouwen.”
Marloes staarde hem aan.
“Dat is werkelijk de stomste zin die ik ooit heb gehoord.”
“Waarschijnlijk.”
“En ‘je hoeft het hem niet te laten zien’?”
Patrick keek beschaamd.
“Dat was ik.”
“Waarom?”
“Ik was bang dat Daan het onmiddellijk aan iemand op kantoor zou vertellen.”
Daan trok zijn wenkbrauwen op. “Bedankt voor het vertrouwen.”
Patrick had het ingewikkelder gemaakt dan nodig was. Veel ingewikkelder.
Maar zonder hem waren de oude facturen waarschijnlijk nooit opnieuw bekeken.
Het onderzoek leidde uiteindelijk tot ontslag van Erik en twee andere medewerkers. Het bedrijf deed aangifte en probeerde een deel van het verdwenen geld terug te krijgen.
Marloes bleef.
Daan ook.
Selma vooral omdat ze volgens eigen zeggen “na dit alles absoluut wilde zien wat er volgend kwartaal gebeurde.”
Een halfjaar later kreeg Marloes promotie.
Niet van Erik.
En ook niet omdat iemand haar oude werkgever interessant vond.
Gewoon omdat ze goed was in haar werk.
Dat beviel haar beter.
Op een vrijdagmiddag zat ze om 16.46 uur achter haar bureau.
Daan stond naast haar met zijn jas al aan.
“Ga je kijken?”
“Natuurlijk.”
“Patrick heeft alles uitgezet.”
“Dat zegt Patrick.”
16.47.
Marloes’ telefoon bleef stil.
Daan glimlachte. “Mooi.”
“Een beetje saai.”
“Ik kan je er eentje sturen.”
“Niet doen.”
Hij liep richting de uitgang.
Marloes keek opnieuw naar haar telefoon.
16.48.
Niets.
Ze wilde hem wegleggen toen het scherm oplichtte.
Een bericht van Daan.
Fijn weekend! Niet te hard werken hè 😉
Marloes keek op.
Daan stond bij de lift met zijn telefoon in zijn hand en een enorme grijns op zijn gezicht.
“Serieus?”
“Traditie.”
“Ik blokkeer je.”
“Tot maandag!”
De liftdeuren sloten.
Marloes keek nog één keer naar het bericht.
Dezelfde woorden waarmee het allemaal begonnen was.
Vier jaar eerder had Joris ze naar zijn broer gestuurd na een ruzie. Niet als waarschuwing. Niet als geheime code.
Gewoon omdat hij geen weekend in wilde gaan zonder het goed te maken.
Marloes liet het bericht staan.
Daarna sloot ze haar laptop.
Voor één keer precies op tijd.