Drie jaar lang zag Fatima iedere ochtend dezelfde vrouw op het bankje bij de bushalte. Ze spraken nooit met elkaar — tot er op een maandag alleen een rode tas op haar vaste plek stond.

Iedere werkdag om 07.38 uur stapte Fatima op bus 12. Ze hoefde nooit op haar telefoon te kijken om te weten of ze op tijd was. Als de vrouw met de rode tas al op het bankje zat, had ze nog ongeveer drie minuten. Was het bankje leeg, dan was Fatima vroeg. Ze kende de Lees het verhaal →

Iedere donderdag zat dezelfde oude man alleen aan tafel 7 in het café. Toen hij op een dag niet kwam, vroeg de serveerster waar hij bleef — en ontdekte ze waarom hij al twee jaar juist háár tafel koos.

De eerste keer dat Noor hem zag, dacht ze niet veel van hem. Het was een donderdagmiddag in november, iets na tweeën. Buiten regende het al sinds de ochtend en in het café was het ongewoon rustig. Twee vrouwen zaten bij het raam met cappuccino, achterin werkte iemand op een laptop en aan de bar Lees het verhaal →

Mijn collega stuurde me iedere vrijdag precies hetzelfde bericht. Na zeven maanden ontdekte ik dat hij het helemaal niet zelf verstuurde.

Deel 1 Iedere vrijdag om 16.47 uur kreeg Marloes hetzelfde bericht van haar collega Daan. Fijn weekend! Niet te hard werken hè 😉 De eerste keer had ze gewoon Jij ook! teruggestuurd. De tweede vrijdag reageerde ze met een duimpje en daarna werd het zo’n klein ritueel waar ze nauwelijks nog over nadacht. Daan zat twee bureaus Lees het verhaal →

De oude man bestelde iedere woensdag twee koppen koffie. Op een dag ging de serveerster tegenover hem zitten.

Iedere woensdag om precies half elf ging de deur van café De Linden open. En iedere woensdag kwam dezelfde man binnen. Lotte hoefde inmiddels niet eens meer te vragen wat hij wilde. “Twee koffie,” zei hij toch. “Zoals altijd?” “Zoals altijd.” Eén zwart. Eén met een scheutje melk. Geen suiker. De oude man heette Herman. Lees het verhaal →