De eerste tekening hing drie weken op de koelkast voordat Marije hem echt bekeek. Een groot geel huis met een rode deur, twee ramen beneden en drie boven. Er stond een boom naast die groter was dan het huis zelf en voor de deur waren vier mensen getekend: papa, mama, Fenna en haar broertje Luuk. Lees het verhaal →
De eerste keer dacht Marloes dat ze het gedroomd had. Ze werd wakker, keek op haar telefoon en zag 03.17. Beneden klonk de deurbel. Niet lang. Gewoon één keer. Ding-dong. Naast haar draaide Mark zich om. “Hoorde jij dat?” “Wat?” “De bel.” Mark kreunde. “Nee.” Marloes bleef luisteren. Niets. Ze liep uiteindelijk toch naar beneden, keek Lees het verhaal →
Saskia vond het geld op een zondagochtend achter drie pakken wasmiddel en een oude frituurpan. Ze was al bijna twee weken bezig het huis van haar moeder leeg te halen. Haar broer Tom hielp wanneer hij kon, maar woonde ruim anderhalf uur verderop en had twee kleine kinderen. Het meeste kwam daarom op Saskia neer. Lees het verhaal →
Ieder jaar op 3 november lag er een kaart van haar vader op de mat. Altijd dezelfde kaart. Niet exact hetzelfde exemplaar natuurlijk, maar wel hetzelfde ontwerp: een ouderwetse illustratie van een roodborstje op een tak, met binnenin maar één zin. Liefs, pap. Ik ben trots op je. Meer niet. Geen lange verhalen, geen grapjes, Lees het verhaal →
Eva was 38 toen haar oude basisschool werd gesloopt. Ze had er al jaren niet meer aan gedacht, totdat een foto op Facebook verscheen van het lage bakstenen gebouw met de tekst: Na 67 jaar nemen we afscheid van De Klimop. Oud-leerlingen welkom op zaterdag 14 juni. Ze stuurde de foto voor de grap naar haar Lees het verhaal →
Deel 1 Iedere vrijdag om 16.47 uur kreeg Marloes hetzelfde bericht van haar collega Daan. Fijn weekend! Niet te hard werken hè 😉 De eerste keer had ze gewoon Jij ook! teruggestuurd. De tweede vrijdag reageerde ze met een duimpje en daarna werd het zo’n klein ritueel waar ze nauwelijks nog over nadacht. Daan zat twee bureaus Lees het verhaal →
De eerste keer dacht Nina dat het een welkomstcadeautje was. Ze woonde al acht jaar in hetzelfde rijtjeshuis, maar sinds drie dagen had ze een nieuwe buurvrouw: Ria, een vrouw van ergens in de zestig met kort grijs haar, een rode bril en een opvallend talent om binnen vijf minuten een complete verhuiswagen leeg te Lees het verhaal →
De eerste keer dat Iris het zag, dacht ze er niets van. Het was 02.17 uur. Dat wist ze zo precies omdat ze net op haar telefoon had gekeken. Ze kon niet slapen. Alweer. Sinds ze drie maanden eerder uit elkaar was gegaan met Thomas, had haar lichaam blijkbaar besloten dat vier uur slaap per Lees het verhaal →
“Je broodtrommel is alweer leeg.” Sanne hield hem omhoog alsof ze zojuist iets uitzonderlijks had ontdekt. Milan zat aan de keukentafel met zijn neus bijna tegen zijn tablet. “Mooi toch?” “Mooi?” “Je zegt altijd dat ik mijn brood moet opeten.” “Ja, maar jij eet nooit je brood op.” Milan keek eindelijk op. “Nu wel.” Sanne Lees het verhaal →
Iedere woensdag om precies half elf ging de deur van café De Linden open. En iedere woensdag kwam dezelfde man binnen. Lotte hoefde inmiddels niet eens meer te vragen wat hij wilde. “Twee koffie,” zei hij toch. “Zoals altijd?” “Zoals altijd.” Eén zwart. Eén met een scheutje melk. Geen suiker. De oude man heette Herman. Lees het verhaal →